آموزش وپرورش

مقدمه:یکی از اساسی ترین وظایف نظام آموزش،ارتقا سرمایه فرهنگی و غنی سازی سرمایه های فرهنگی دانشجویان و دانش آموزان است.

سرمایه فرهنگی ذخیره‌ای از دانش‌ها، مهارت‌ها، صلاحیت‌ها و خلاقیت های فرهنگی است. سرمایه فرهنگی موجب موفقیت‌های آموزشی، تقویت مهارت و ارتقا دانشی افراد شده و تاثیر عمیق در شخصیت و سبک زندگی فرد ایجاد می‌کند.

استفاده از سرمایه فرهنگی درعرصه های برنامه ریزی و سیاست گذاری های فرهنگی دخیل هستند چون با تنظیم سرمایه های فرهنگی هرسازمان،نهاد،جامعه یا کشور میتوان به شناسایی ارزش های فرهنگی جامعه پی برد

پس سرمایه های فرهنگی سیگنال های درخشش دانشگاهی را به معلمان میفرستد که به نوبه خود منجر به نفع گرایی،رفتار ترجیحی و موفقیت تحصیلی می شود.

 

باز گلی و همکاران(۱۳۹۹)در پژوهش حاضر به این مساله پرداخته شد که برای توسعه سرمایه فرهنگی در نظام آموزش و پرورش، چه پیشایندها و پسایندهایی اثر‌گذار است. آموزش به دنبال توسعه صلاحیت‌ها و شایستگی‌ دانش‌آموزان و بهبود عملکرد آن‌ها است.سیستم آموزشی کشور می‌تواند مجموعه‌‌های ارزشمند جامعه را بین افراد توزیع کند و با باردادن آن به سرمایه فرهنگی آن‌ها را تا حدی به مواضع مختلف اجتماعی تخصیص دهد و نقش برابرساز را ایفا کند.

 

محمدی و همکاران(۱۳۹۹) پژوهش حاضر به تدوین مدل سرمایه فرهنگی از دیدگاه مدیران مدارس پرداخت، با توجه به این که بعد فردی و مولفه‌های به عنوان مهم ترین بعد در سرمایه فرهنگی شناسایی شد، نظام آموزش و پرورش به ارتقا و تقویت خرده مولفه‌های مهارت مدیران، خلاقیت و نیازهای آنان بیشتر توجه کند.

 

روش این پژوهش مروری است که از تحلیل دو مقاله استفاده شده است.

 

در این پژوهش به بررسی تاثیر سرمایه فرهنگی بر آموزش و پرورش پرداخته شده بود در این پژوهش محقق به این نتیجه رسید که سرمایه فرهنگی بر آموزش و پرورش ما تاثیر بسزایی دارد و مسئولان آموزش و پرورش وظیفه دارند که این سرمایه را ارتقا دهند. آموزش صحیح، جلب مشارکت دانش‌آموزان و افزایش امکانات فرهنگی می‌تواند ارتقا دهند سرمایه فرهنگی باشد، سرمایه فرهنگی نه‌ تنها بر روی آموزش

دانش‌آموزان بلکه می‌تواند روی سبک زندگی، موقعیت‌های شغلی، نمرات و استعداد آن‌ها نیز تاثیر بگذارد.

از سوی دیگر در پژوهش باز گلی و همکاران(۱۳۹۹) به این نتیجه رسیدند‌ که سیستم آموزشی کشور می‌تواند مجموعه‌‌های ارزشمند جامعه را بین افراد توزیع کند و با بار دادن آن به سرمایه فرهنگی آن‌ها را تا حدی به مواضع مختلف اجتماعی تخصیص دهد و نقش برابرساز را ایفا کند.نتایج دیگر نشان داد که وضعیت موجود مولفه‌های شناسایی شده در توسعه سرمایه فرهنگی در نظام آموزش و پرورش مطلوب است و این پژوهش با نتیجه‌گیری محقق همسو است.

همچنین در پژوهش محمدی و همکاران(۱۳۹۹) به این نتیجه رسیدند که بُعد فناوری در مدل سرمایه فرهنگی از اهمیت کمتری برخوردار بود اما با توجه به اهمیت روزافزون فناوری در زندگی روزانه، بعد فناوری در مدارس بیشتر مورد توجه قرار گیرد. برگزاری مهارت‌های هم افزایی استفاده از فناوری می‌تواند به ارتقای بعد فناوری کمک بیشتری کند و این پژوهش با نتیجه‌گیری محقق همسو است.
نویسنده:محدثه پروندی